Hem otomotivde hem savunmada çalışmış biri olarak şunu çok net görüyorum:
Aynı kalite araçları kullanılıyor ama aynı kalite kültüründe yaşanmıyor.
Bu iki sektörün kalite bakışı o kadar farklı ki…
Aynı proses, iki şirkette bambaşka sonuç üretebiliyor.
İşte sahada gördüğüm en çarpıcı farklar:

🔥1) Hata algısı bambaşka bir dünya
Savunma: Hata = Kabul edilemez.
Otomotiv: Hata = Yönetilmesi gereken risk.

🔥2) Duruşun anlamı kökten farklı
Savunma: Kalite “dur” derse süreç durur. Taviz yok.
Otomotiv: Akış kutsaldır; duruş son çaredir.

🔥3) Tolerans kültürü başka bir evren
Savunma: Mikronun mikronu konuşulur.
Otomotiv: Stabil proses + sürdürülebilir tolerans esastır.

🔥4) İzlenebilirlik seviyesi lig atlar
Savunma: Parçanın tam hikâyesi istenir.
Otomotiv: Parçanın saha performansı istenir.

🔥5) Tedarikçi yaklaşımı temel bir ayrım
Savunma: Uzun ömürlü, derin teknik ortaklık.
Otomotiv: Çevik, hızlı ve rekabetçi tedarik zinciri.

Sonuç:
Savunma kaliteyi garanti altına almak ister.
Otomotiv kaliteyi akış içinde sürdürülebilir yapmak ister.

İkisi de doğru; ama birbirlerinin aynısı değiller.
Sizce sahada en büyük farkları hangi konulardan ortaya çıkıyor ?
Bunlar benim deneyimlerim, ya sizinkiler nasıl? 🤝